karartma geceleri. ☀️

okuduğum bir kitapta diyor ki: ‘kişisel gölgeler birleşince grup gölgesine, o da toplumsal hatta evrensel gölgelere dönüşür.’

içimizde ışığın girmesine engel kovuklar var. zamanında bir sığınakmış; dünyadan kaçıp içine girivermişiz ya da dışarı karşı güç toplamaya çalışmışız gözlerden ırak o yerlerinde içimizin.

gel zaman git zaman güne güneşe direnen, kendini karanlıkta güvende hisseden, ya da biri gelsin de onu oradan çıkarsın diye bekleyen birileri büyüyor içimizde o karanlıkların ahalisi. küçücükler, kişiseller en başta. fakat oradan yayın yaptığımızda âleme, âlem de kayıtsız kalmıyor, birilerine daha kendi gölgelerini hatırlatıyor o var oluş hali. sonra hep beraber ‘karartma geceleri’ “mode-on”.

gördüğümüz her yer, bizden başlayarak karanlık. ya da güneş önce içimizde doğuyor, sonra biz onu güne doğmuş görüyoruz.

ve yine, birimiz; sadece ben, sen ya da o yüzünü içindeki gölgeden içindeki güneşe çevirdiğinde her birimizin içinde biri güneşe dönüyor yüzünü. hep beraber(iz). kendiliğinden…